“MY LAST HOPE

Pemain :
1.        (Gracia) Gracia : Izza Azizah
2.        (Christian) Pacar Gracia : Miftakhul Fauzi
3.       (Mona)  Ibu Gracia : Nanda Apriayu K.N
4.       (Cathy)  Kakak Gracia : Nur Erisha H.
5.        (Edwin)  Ayah Gracia : Aqsha Hanantara
6.        (Elsa)  Teman sekelas ke-II Gracia : Dini Anggrainy
7.        (Echy)  Teman sekelas ke-III Gracia : Zhara Shafira
8.        (Stefani) Teman sekelas ke-I Gracia : Maulidya Zahra
9.       (dr. Edo)  Dokter : Mochamad Arsyad


Di pagi hari yang cerah, Gracia sedang bersiap pergi ke sekolah lalu Ia menjumpai keluarganya yang sedang sarapan.

Gracia           : (Tersenyum lebar) Pagi semua.
Ibu                : Pagi Sayang.. Ayo kita sarapan bareng.
Gracia           : (Duduk disamping kakaknya) Loh, kak Cathy gak sekolah ? Kok belum pakai seragam?
Ayah              : Kakakmu katanya kurang enak badan. Jadi, dia gak sekolah.
Gracia           : Hahahaha. Kasian deh kak Cathy. Aku pergi sekolah dulu ya semuannya. (Sambil
mencium tangan orang tuanya)

Sesampainya di sekolah, Ia berjumpa dengan teman-temannya.

Echy               : Cieee.. Kayaknya ada yang lagi seneng banget nih.
Elsa                : Iya dong pastilah seneng banget, kanada yang baru jadian sama si Christian.
Stefani          : Loh sapa emang?
Elsa                                : Sapa lagi kalau bukan Gracia itu, Fan.
Stefani          :Apaa? Gracia? Kok aku gak tau sih? Terus, kapan ini ceritanya traktirannya?
Gracia           : Kapan-kapan aja la ya. (sambil senyum-senyum)

Tiba-tiba, Christian datang menghampiri Gracia
Chris              : Hey Gracia. Nanti pulang sekolah jalan yuk.
Echy               : Ehm ehm (pura-pura batuk). Ngeri ya, baru jadian langsung ngajak jalan.
Elsa                : Udah, terima aja tuh.
Gracia           : Kayaknya aku gak bisa deh Christian. Nanti aku mau les piano.
Stefani          : Yahhh. Gak asik nih si Gracia.
Gracia           : Gak apa-apa kan Christian?
Chris              : Oh. Gak apa-apa kok.  Kan masih ada lain waktu.

Bel tanda pelajaran dimulai pun berbunyi. Mereka berlari dan masuk ke kelasnya masing-masing. Setelah bel pulang berbunyi, Gracia menemui teman-temannya.

Gracia           : Eh teman-teman, aku pulang duluan ya. Tiba-tiba aja kepalaku pusing nih.
Stefani          : Gak apa-apa kamu pulang sendiri?
Gracia           : Gak apa-apa kok, tenang aja.
Echy               : Oh ya udah kalau gitu. Hati-hati ya, Grac. (sambil melambaikan tangan ke arah
Gracia)

Sesampainya Gracia di rumahnya.

Gracia           : Maa..Mama. ( Gracia tiba-tiba pingsan)
Cathy            : (Berlari menghampiri Gracia) Maa, Gracia pingsan.
Ibu                                 : Ya allah.. Ayo kita bawa ke kamarnya.
                        Kamu telepon  dr. Edo sekarang, Cathy.
Cathy            : Oke ma.

Beberapa saat kemudian.

dr. Edo          : (mengetuk pintu) Assalamu’alaikum..
Cathy            : (Membuka pintu) Wa’alaikumussalam dok. Silakan masuk.
                        Ma, dokter Edo udah datang.
dr. Edo          : Siapa yang sakit, Cathy?
Cathy            : Gracia dok. Tiba-tiba aja dia pingsan.
Ibu                : Udah datang ya dok. Silakan dok kita langsung saja ke kamar Gracia.
     Cathy, kamu disini aja ya.
Cathy            : Iya Ma.

Setelah dr. Egi selesai memeriksa Gracia, dr.Egi pun keluar dari kamar Gracia.

Ibu                : Jadi, bagaimana keadaan Gracia dokter?
dr. Edo          : Sampai saat ini, saya belum bisa memastikan apa penyakitnya. Tapi, Saya kira dia
hanya kecapaian. Saya akan bawa hasil pemeriksaannya ke laboratorium. Apabila
hasilnya sudah keluar, saya akan langsungmenghubungi ibu.
Ibu                : Oke. Terima kasih ya dok. (sambil menyalam tangan dokter Edo)
dr. Edo          : Sama-sama bu. Saya permisi dulu. Selamat siang.
Ibu                 : Selamat siang.

Keesokan harinya.

Ibu                : Pagi sayang.. Gimana udah enakan?
Gracia           : Emangnya aku kenapa ma?
Ibu                : Semalam kamu pingsan, tapi mungkin kamu kecapaian aja.
                        Sekarang, kamu mau ke sekolah?
Gracia           : Iya ma, nanti ada ulangan. Oh ya, kak Cathy mana? Dia gak sekolah lagi?
Cathy            : Enak aja. Aku sekolah kok. Ma, kami berangkat dulu ya.
Ibu                : Hati-hati ya.

Setelah Cathy dan Gracia sampai di sekolahnya, mereka berpisah ke kelas masing-masing. Gracia pun sampai di kelasnya dan menemui teman-temannya.

Gracia           : Pagi semuanya.. Loh, Christian kamu kok disini?
Chris              : Iya. Kata kak Cathy kamu kemarin pingsan ya? Kok bisa? Kamu sakit ya? Kamu
baik – baik aja kan?
Gracia           : Aku gak apa-apa kok. Lebay deh. Cuma kecapaian kok.
Elsa                : Beneran gak apa-apa?
Stefani          : Jangan bohong deh, cerita aja.
Echy               : Kalo ada apa-apa bilang aja.
Gracia           : Iya. Aku gak apa-apa kok, suwer deh.
Chris              : Ya udah, nanti aku antar pulang ya.
Gracia           : Oh, iya chris.

Beberapa jam kemudian, bel pulang sekolah berbunyi. Christian pun menemui Gracia.

Chris              : Ayo Gracia kita pulang.
Stefani, Elsa, Echy : Cie..mesranya.
Gracia           : Apaan sih teman-teman.. Eh, kami pulang dulu ya. Ayok Chris.
Stefani           : Hati-hati ya.
Gracia           : Oke.

Setelah sampai di rumah Gracia, Gracia bingung ketika melihat mobil dokter Edo. Ia dan Christian pun masuk ke rumahnya dan melihat kedua orang tuanya sedang berkumpul. Ia juga mendengar percakapan antara Ayahnya dan dr. Edo.

dr. Edo          : Jadi, begini pak. Berdasarkan hasil laboratorium, kami mendapatkan hasil bahwa
Gracia terkena penyakit kanker otak stadium terakhir. Dan sisa hidupnya diperkirakan maksimal hanya 3 bulan lagi.
Ayah              : Apa? Tidak mungkin dokter. Selama ini Gracia terlihat baik – baik saja. Mungkin
hasi l analisa laboratorium milik Gracia tertukar dengan hasil analisa pasien lain. Apa
yang harus saya lakukan dok?
dr. Edo          : Bapak, hasil ini memang milik Gracia. Bapak harus memberi Gracia semangat, dan
bapak juga harus membawa Gracia untuk kemoterapi. Paling tidak seminggu sekali.
Ayah              : Apa itu bisa menjamin kesembuhannya?
dr. Edo          : Saya tidak bisa pastikan itu. Tapi, Saya akan beri resep pengurang rasa sakitnya. Semua
itu terganting pada Allah, kita hanya bisa mendoakannya saja dan terus memberidia semangat.

Gracia dan Christian mendengar percakapan antara dr. Edo dan Ayahnya. Gracia berlari sambil menangis menuju kamarnya lalu mengunci pintu kamarnya.

Ibu                : Gracia Gracia..
Cathy            : Biar Aku aja ma yang nyamperin ke kamar.
Ibu                : Ya sudah, tolong tenangkan adikmu nak.
dr. Edo          : Yang tabah ya bu. Saya permisi dulu. Selamat siang.
Ibu                : Iya dok. Terimakasih ya dok, hati-hati dok.

Cathy dan Christian pun pergi ke kamar Gracia.

Cathy            : (Mengetuk pintu kamar Gracia ) Gracia, jangan nangis dong. Kamu harus kuat.
Gracia           : Semua ini gak adil. Kenapa harus aku?
Chris              : Percayalah. Ini yang terbaik untuk kamu.
                        Ya udah, kamu tenangin diri kamu dulu aja. Aku pulang dulu ya Gracia.
Cathy            : Biar aku antar ya Christian.
Chris              : Gak apa-apa kak aku sendiri aja. Nanti ngerepotin
Cathy            : Nggak kok. Untuk kamu apa sih yang enggak. (senyum-senyum )
Chris              : Makasih ya kak.

Satu minggu kemudian, penyakit Gracia tak kunjung sembuh. Rambutnya semakin habis karena kemoterapi. Sementara itu teman-teman Gracia tidak tahu keadaan yang sebenarnya.Di sekolah, Gracia pun menjadi bahan perbincangan teman-temannya termasuk Stefani, Echy dan Elsa.

Elsa                : Eh Stefani, Echy kira-kira Gracia kemana ya? Kok udah 1 bulan Gracia gak masuk
sekolah ya.
Echy               : Aku juga gak tahu. Kita juga salah, kenapa kita gak coba cari tahu aja ke rumahnya.
Stefani          : Iya juga ya. Tapi coba kita tanya dulu si Christian, mungkin dia tahu sesuatu tentang
Gracia.

Tiba-tiba Christian datang menghampiri mereka.

Stefani          : Eh, kebetulan ada orangnya.
Echy               : Christian, kamu tahu gak kemana selama ini Gracia? Dia udah 1 bulan nih gak
masuk sekolah.
Chris              : Hmmm.. Sebenarnya, Gracia gak masuk sekolah karena dia terkena penyakit kanker
otak stadium akhir. Kata dokter, sisa umurnya tinggal 3 bulan lagi. Sorry ya, aku baru ngasih tahu kalian.
Elsa                : Apa? Kamu yang bener aja Chris.
Chris              : Iya aku beneran.
Elsa                                : Ya allah, kasian si Gracia.
Echy               : Kalau gitu, gimana nanti kita kerumahnya jenguk dia?
Stefani          : Iya, itu ide yang bagus.
Saat pulang sekolah, mereka berempat pergi menjenguk Gracia di rumahnya. Sesampainya di rumah Gracia.

Chris              : Assalamu’alaikum. Permisi ( mengetuk pintu )
Cathy            : (membuka pintu) Eh, ada Christian sama yang lain juga ya. Ayo masuk.
Stefani          : Gracianya ada kak?
Cathy            : Ada sih, tapi dia gak mau ketemu siapapun.
Elsa                                : Kami coba dulu ya kak.
Cathy            : Oh iya. Silakan.

Mereka pun pergi ke kamar Gracia.

Echy               : (mengetuk pintu kamar Gracia) Gracia, buka dong pintunya. Ini aku Echy, Elsa,
Stefani sama Christian.
Chris              : Gracia, buka dong.

Ternyata Gracia tidak ada di kamarnya. Gracia pun muncul dari belakang mereka.

Gracia           : Kalian nyariin siapa?
Stefani          : Eh, kamu rupanya disini. Kirain di dalam kamar.
Elsa              : Kamu kok gak bilang sih kalo kamu sakit?
Gracia           : (duduk)Untuk apa aku bilang? Toh hidupku hanya sebentar lagi.
Stefani,Elsa dan Echy: (menangis)
Gracia           : Jangan nangis dong teman-teman. Mungkin benar, ini memang yang terbaik
buatku. Kalau aku hidup mungkin cuma ngerepotin orang.
Echy               : Jangan gitu dong. Kamu yang kuat ya. Kami akan selalu menyayangimu Gracia, kami
akan selalu ada untukmu.

Keesokan harinya, terdengar kabar yang mengejutkan bahwa Gracia telah tiada. Christian, Stefani, Elsa dan Echy pun kaget dan pergi ke rumahnya. Mereka pun tak kuasa menahan tangisnya karena telah kehilangan salah satu sahabatnya.

Cathy            : Christian, Gracia menulis surat ini sebelum kepergiannya (menyerahkan surat)
Chris              : Makasih ya kak.

Christian pun membaca isi surat Gracia.
Dear Chirstian..
Bagaimana kabarmu sayang.. Aku harap kamu baik-baik saja. Aku tahu, saat membaca surat ini kamu pasti sedang menangis. Udahlah, kamu jangan menangis lagi. Ini yang terbaik buatku. Sekarang aku udah gak sakit lagi kok. Aku akan bahagia disana. Oh ya, tolong kasih tahu teman-teman yang lain, kalau aku sangat senang memiliki teman seperti mereka. Dan buat kamu, makasih ya udah sayang sama aku, udah mengisi hari-hari ku yang kelam menjadipenuh warna. Walaupun singkat namun semua itu indah. Terimakasih sayaang.. Ohi ya, aku punya satu keinginan terakhir. Aku titip kak Cathy ya. Cintai dia seperti kamu mencintaiku. Sekali lagi, makasi,  buat semuanya. Tetap tersenyum ya…

Gracia

THE END...
JAKA TARUB
Wonten ing satunggaling dusun, wonten kaluargi ingkang naminipun mbok randa kaliyan putra kakungipun. Putra kakungipun ingkang sampun ngancik dewasa lan naminipun inggih menika Jaka Tarub. Padamelan saben dinten inggih menika madosi ron pisang utawi ron jati kangge dipun sade wonten peken ing saklebetipun kitha kudus. Ron menika dipunlintakaken kaliyan uwos kaliyan sarem kangge ulamipun saben dinten. Tindakanipun wonten peken ngantos pinten-pinten minggu saking tebihing kitha. Pedamelan sanesipun Jaka Tarub menika mbebedak wonten wana kangge ulamipun.
                Wontan ing satunggaling dinten  ing kaluargi menika boten gadhah ulam kangge dhaharipun saben dinten lajeng Jaka Tarub matur kaliyan biyung kangge kesah wonten wana kangge mbebedak. Kados adatipun menawi mbebedak bidalipun bada’ subuh supados konduripun boten surup. Ananging boten ngertos menapa menika sampun dangu amargi boten angsal punapa-punapa, menika Jaka Tarub nembe apes, sampun sonten sampun dangu lampahipun Jaka Tarub boten manggih.
                Satunggal punapa kemawon sato kewan. Namung Jaka Tarub menika boten putus asa piyambakipun taksih nglajengaken lampahipun ingkang tebih sanget wonten ing jeronipun wana. Ananging ngantos dalu JakaTarub taksih boten angsal punapa-punapa. Saking sayakipun Jaka Tarub kepengin sumene ngantos sare saestu, amargi lampahipun menika tebih sanget lajeng Jaka Tarub sare ing sakjeronipun wana. Piyambakipun kaget amargi kepireng suanten gumujuning tiyang-tiyang estri sami gumujengan. Amargi pengin ngertos suanten menika punapa lan saking pundi sejatosipun pramila Jaka Tarub madosi suanten menika. Piyambakipun menika boten percaya kalioyang ingkang Jaka Tarub mersani ing dalu menika Jaka Tarub kaget amargi ing tengahing wana wonten suanten widodari-widodari ingkang sami gumujengan sinambi siram lelangin ing sendang. Jaka Tarub nyaketi panggenan widodari menika ingkang nembe siram kala wau amargi dalu punika kaleresipun wulan purnama. Sanalika Jaka Tarub gadhah pamanggih pengin garwa satunggal pramila piyambakipun mundut rasukan satunggal lan dipunsinggitaken. Wonten satunggal widodari ingkang kicalan rasukan dipun tilar rencangipun sami widodari. Widodari menika duka lan nuwun lajeng widodari menika dipun caketi Jaka Tarub lan dipun reh-reh lajeng dipunbeta wangsul lan kagarwa dening Jaka Tarub, widodari menika gadhah nami Nawang Wulan.
                Wonten ing satunggaling dinten Nawang Wulan sampun kagungan putrid saking Jaka Tarub ingkang naminipun Nawang Sih, amargi rasukan kathah ingkang reged pramila Nawang Wulan nyuwun JakaTarub kangge nenggani Nawang Sih kaliyan adangipun kanthi manthi-manthi, lan Jaka Tarub boten angsal mbukak kekep. Saktindakipun Nawang Wulan wonten lepen Jaka Tarub malah kepengin ngertos isinipun kekep, menika punapa Jaka Tarub kaget menapa amargi ingkang dipun adang garwanipun naming satunggal kantun kemawon. Saking kedadosan punika kaseteripun Nawang Wulan dados widodari ical lan adangipun satunggal las dados satunggal bugak ical. Pramila mulai nutu pari adangipun uwos dados limrahipun tiyang gesang wonten brebayan amargi pantunipun telas kantun rentengan wonten lumbung.
                Ing satunggaling dinten Nawang Wulan nglengkep gelaran klasa kados pundi kegetipun manah Nawang Wulan mersani rasukan widodari wonten ing ngandapipun klasa, piyambakipun kaget amargi piyambakipun duka dumateng garwanipun amargi sampun dipun apusi. Nawang Wulan menika mutusaken kangge minggah kayangan malih lajeng ngagem rasukan. Sakderengipun minggah ing kayangan Nawang Wulan pesen kaliyan Nawang Sih yen kepureh kangen mersani mbulan amargi ing tengahing bulan wonten bayangipun Nawang Wulan. Anaging s`k sampunipun dugi kayangan Nawang Wulan boten dipun tampi malih dados widodari amargi sampun kecampuran kaliyan manungsa. Nawang Wulan menika lingsem lan boten purun jelma malih dados manungsa, amargi rekaos gesangipun pramila Nawang Wulan nglalu wonten segara kidul wonten segara kidul lan dados Ratu Kidul ingkang gadhah naminipun Nyi Roro Kidul.